வணக்கம். ஏன் பெயர் சந்தானம். இதுவே எனது முதல் கதை ஆகும். இக்கதையைப்பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை sansanexsandy@gmail. com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பவும். இதில், சொந்த குடும்பத்துக்குள் உறவு வைத்துக்கொள்ளும் கதை என்பதால், விருப்பப்பட்டவர்கள் மட்டும் மேலே படிக்கலாம்.
ஏன் பெயர் சந்தானம் (வயது 27, 5’7″ உயரம், சுமாரரான உடல்வாகு, மாநிறம், பார்ப்பதற்கும் அழகாக இருப்பேன்). ஏன் நண்பன் பரணி (வயது 26, சுமாரான உடல்வாகு, மாநிறம்), ஒரு மாலை வழக்கமான சந்திப்பில் மிகவும் வடியமுகத்தோடு யோசனையாகவே இருந்தான். அவனிடம் விசாரிக்கையில், அவன் கூறிய விஷயங்களில் என்னை அதிரவைத்தது. கண் கலங்கியபடி அவன் கூறியது.
“மச்சா, எங்க அப்பா காலை 3. 00 மணிக்கே பால் கறக்க போய்டுவாரு டா, ஒரு வாரம் முன்னாடி, ஒரு நாள் அப்பா இல்லதாப்ப, விடியற்காலை எங்க அம்மா ஏன் பக்கத்துல படுத்துட்டு இருந்தாங்க. அப்போ என்னமோ மாதிரி இருந்ததுன்னு, கொஞ்சம் கண்ண தொறந்து பார்த்தா, எங்க அம்மா தூக்கத்துல ஏன் பூல தேச்சிட்டு இருந்தாங்க டா, நானும் ஏதோ மன பிரம்மைன்னு விட்டுட்டேன். அடுத்தநாள், ஏதோ டிவி ரிமோட் எடுக்குற சாக்குல ஏன் பூல உரசுரமாதிரியும், இன்னொருநாள் ஏன் கிட்ட ஏதோ காட்டுறமாதிரி அவங்க மாற காட்டிட்டு போறாங்க டா, இது எனக்கு பிடிக்கலைன்னு எனக்கு தெரியுது, ஆனா அத அவங்க கிட்ட சொல்லுற தைரியம் எனக்கு இல்லை டா” என்றான்.
கேட்கவும் கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நான் அவர்களை நேரில் பார்ததில்லை என்றாலும், ஒரு நாள் போட்டோவில் பார்த்துள்ளேன், மிகவும் அடக்கமாகவும், திவ்யமாகவும் தென்படுவார். நான் அவர்களோடு பேசியது கூட இல்லை, அவர் பெயர் கூட எனக்கு தெரியாது. அன்று, அவனுக்கு என்னால் ஆனா சமாதானத்தை சொல்லி அனுப்பி வைத்தேன்.
மற்றொரு நாள், மாலை நேரம்.
நான் அலுவலக வேளையில் பிஸியாக இருந்தபொழுது, ஏன் செல்போன் சிணுங்கியது. Barani Calling.
“மச்சி நான் கொஞ்சம் அவசரமான வேலைல இருக்கேன் டா, அம்மா எங்கையோ வெளிய போகணும்ன்னு சொல்ராங்க, வீட்டுக்கிட்ட தானே உன் ஆபீஸ் இருக்கு, கொஞ்சம் கூட்டிட்டு போயிட்டு வந்துடு டா, எனக்கு டைம் ஆச்சி, நான் வெச்சிடுறேன்”. என்றபடி அவசரமா போனை வைத்து விட்டான். என்னை இடையில் பேசவே முடியலை. திடீரென மற்றொரு போன்,
“நான் பரணி அம்மா பேசுறேன் பா, எங்க இருக்க??”
” இதோ வந்துடறேன் மா, 10 நிமிஷம், பக்கத்துல இருக்குற பஸ்ஸ்டாப்ல வெயிட் பண்ணுங்க”, என்று கூறிவிட்டு, 2 மணிநேரம் permission போட்டுவிட்டு கிளம்பி, அருகிலிருக்கும் பஸ்ஸ்டாப்பிற்கு சென்றேன். பரணி அம்மாவிற்கு போன் செய்து பார்த்தேன், TrueCaller’ல் பார்வதி என்று வந்தது, ringtone அருகிலேயே அடிப்பது போல் தோன்ற, சற்று திரும்பி பார்த்தேன்.
அங்கே பார்வதியை முதன்முதலில் கண்டேன். மனதைக்கவரும் உடல்வாகோடு, வயதிற்கு சம்பந்தமில்லாத முகவெட்டோடு, மாநிறம் என்றாலும், எளிதில் கண்ணை விட்டு நீங்காத அழகு, 5’5″ உயரம், அளவெடுத்து மார்பகம், கச்சிதமான இடுப்பு, சுண்டியிழுக்கும் அவளது அழகு. ஒரு நிமிடம் நான் என்னையே மெய்மறந்து நிற்க. ‘டிக் டிக்’ என்று ஏன் முகத்திற்கு நேராக சுடக்கு போட்டு “என்ன ஆச்சி பா உனக்கு” என்று கிண்டலடித்து சிரித்தார். உடம்புல முழுக்க ஏதோ பண்ணுச்சி. “போலாமா” என்று அவள் கூறியவுடன், அன்றைய நாள் களைப்பு எல்லாவற்றையும் ஊதித்தள்ளிவிட்டது அந்த புத்துணர்ச்சி. அங்கிருந்து கிளம்பினோம். இடையே.
“ஏன் பெரு சந்தனம். ”
“பரணி சொன்னான் பா. இப்போ ஒரு bank வேலை, அத முடிச்சிட்டு கொஞ்சம் freeஆ பேசலாமே, கொஞ்சம் வேகமா போ பா, மூடிட போறாங்க”.
என்றவுடன். வேகமெடுத்தது ஏன் வாகனம். அவசரமாக செல்லும் வழியில் இடையே ஸ்பீட்பிரேக்கர்கள். ஒவ்வொன்றிலும் அவளது மார்புகள் ஏன் முதுகில் முட்டிக்கொள்ள. “நல்லா பைக் ஓற்றியே!!”, என்று நக்கலடித்து சிரித்தார். ஏனோ அது என்னை மேலும் வேகப்படுத்தியது. பேங்க் சென்றோம், வேலை முடிந்தது, பக்கத்தில் ஒரு ஜூஸ் கடைக்கு சென்றோம். அங்கே அமர்ந்து இருக்கையில், வெகுநேரம் பேசாமல் இருந்ததால், நானே முதலில் பேச முற்பட்டேன்.
“நீங்க போட்டோல பாக்க வித்யாசமா தெரிஞ்சீங்க”
பார்வதி சிரித்தபடி, “அப்போ நேர்ல நான் அசிங்கமா இருக்கேனா?”
கருத்து எழுதுங்கள்