என் பெயர் குமார் நான் கல்லூரியில் வேலை பார்த்து வருகிறேன். என் வகுப்பில் கடைசி ஆண்டு படித்து கொண்டிருந்தாள் சந்தியா. சந்தியா நல்ல உயரம் நல்ல சிவப்பு ஒல்லியானவள். நல்ல உயரத்திர்க்கு ஏற்ற உடம்பு. நான் அவள் தோள் உயரம் தான் இருப்பேன். கட்டையாக லேசான உடல் பற்று கொண்டவன் நான். ஆனால் நல்ல நாகரிக உடை அணிவேன்.
ஆனால் சந்தியா அவ்வாறு இல்லை அவள் அழகானவள் தான் என்றாலும் அவள் உடையில் அவ்வளவு கவனம் செலுத்துபவள் இல்லை ஏனேன்றால் அவள் கிராமத்தில் இருந்து வரும் ஒரு ஏழை வீட்டு பெண்ணாக இருந்த்துதான் அதற்கு காரணம். அவள் உடைகளில் தான் குரை இருந்த்தே தவிர உடலில் இல்லை. இருபத்தி ஒரு வயதிற்கு ஏற்ற எல்லா உடல். வனப்புகளும் அவளிடமும் தென்பட்டன. சந்தியா எண்ணை வய்து தலைவாரி மல்லிகைப்பூ வைத்து வரும் அழகே அழகுதான்.
அவள் என்னிடம் நன்றாக பேசுவாள் பழகுவாள். எனக்கும் அவளிடத்தில் ஆசை இல்லாமல் இல்லை. ஆனால் நான் கல்லுரியில் பணி புரிபவன் நான் எவ்வாறு அப்படி நடந்து கொள்ள முடியும். அவள் கல்லூரி முடித்து சென்று விட்டாள். நாட்கள் கடந்தன வருடங்களும் இரண்டு கடந்திருந்த்த்தது ஒரு நாள் நான் அவளை பேருந்தில் சந்தித்தேன். அவளே என்னை கண்டு என் அருகில் வந்து பேசினாள். வாடிய முகம் சுருங்கி அழுக்கேரிய சேலை நைந்த ஜாக்கெட் செருப்பு அவள் அணிய வில்லை இருந்தும் அவள் உயரம் குரையவில்லை அப்போதும் நான் அவளை அன்னாந்து பார்த்து தான் பேசினேன்.
சில நாட்கள் பார்க்கவில்லை என்றால் மட்டும் உயரம் குறைந்து விடமா என்ன…? ஆனால் அவள் தேகத்தில் எந்த குறைபாடும் இல்லை என்பது அவளிடம் பேசி கொண்டே என் முகத்திற்கு நேராக இருந்த முலைகளையும் மஞ்சள் நிற இடுப்பையும் பார்த்த போதுதான் தெறிந்த்து. அவள் தோல்களி்ல் எங்கும் சுருக்கம் இல்லை அவள் அரஞ்சு உதடுகளை தவிர… அவள் வாழ்க்கையை பற்றி என்னிடம் சொல்லிக் கொண்டே வந்தாள். அவள் கனவன் விபத்தில் இரந்து போன சோகம் உட்பட… கல்லூரி முடித்தும் திருமணம் செய்து வய்த்து விட்டார்களாம் அவளின் மாமா வுக்கே அவர் ஒரு லாரி டிரைவர் என்பதால் ஒரு லாரி விபத்தில் இறந்து விட்டார் என்பதையும் சொல்லி வருத்தப் பட்டுக்கொண்டாள்.
திடிரென ஒரு பேருந்து நிருத்தில் கூட்டம் ஏறியது எல்லோரும் முன்டியடித்து நெரி்த்ததால் நான் சந்தியாவை நெருங்க நேர்ந்தது. அவளும் என்னை நோக்கி வந்தாள்.அவள் மார்பு என் முகத்தில் இடித்தது என் உறுப்பு அவள் தொடையில் பட்டது. பட்ட வேகத்தில் புடைத்தும் கொண்டது அதை அவள் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டு முதல் முறையாக சிரித்தாள். அவள் தொடை நல்ல இதமான சூடாக இருந்ததை என் உறுப்பும் உணர்ந்தது.
லேசாக இருட்டி இருந்த்தில் எங்களை யாரும் கவனித்திருக்க வாய்ப்பில்லை.அவள் விலகவும் இல்லை அது அவள் இயலாமைக் கூட ஒரு காரணமாக இருக்களாம்.ஆனால் அதை அவள் விரும்பினாள். நான் அவளிடம் ஒருவாறு பேச ஆரம்பித்தேன் சாப்டியா மதியம் என்றேன் இல்லை என்று எந்த வித உணர்ச்சியும் இல்லாமல் சொன்னாள். நான் உடனே அவளை சாப்பிட அழைத்தேன். முதலில் அவள் மருத்தாள் பின்பு ஒருவாறு பேசி சம்மதிக்க செய்தேன். ஒரு உயர்தர குளுரூட்டப்பட்ட ஹோட்டலுக்கு அழைத்து சென்று மூலையில் இருந்த அந்த வெளிச்சம் படாத டேபிளில் உட்கார வய்த்து எதிரெதிரே அமர்ந்து உணவுகளை ஆடர் செய்தேன்.
அவள் பயம் சூழ்ந்தவளாய் காணப்பட்டாள். அவள் கூச்சங்களைப்போக்க நான் சந்தியாவிடம் பேச ஆரம்பித்தேன். நாங்கள் உட்கார்ந்தது சிரிய இடை வேளி கொண்ட சிறிய டேபிள் என்பதால் நாங்கள் உட்காரும் போதே எங்கள் கால் முட்டிகள் ஒன்றை ஒன்று இடித்ததால் ஒரு கால் இடையில் ஒருவர் கால் நெருக்கமாக தான் உட்கார்ந்தோம். நான் செருப்பை கழற்றி விட்டிருந்தேன் அவள் செருப்பே அணிந்திருக்கவில்லை. மெல்ல என் கால் கட்டை விரலால் அவள் பாத்ததை உரசினேன் எந்த எதிர்ப்பும் இல்லை.
கருத்து எழுதுங்கள்