இன்று மணி ஏழு. பைக் ஐ நிறுத்தி விட்டு என் அப்பார்ட்மெண்ட் குள் நுழைந்தேன். மொத்தம் பன்னிரண்டு வீடுகள். எதிர் எதிராக ஆறு வீடுகள். படி ஏறும் போதே. குழந்தைகள் பாடும் குரல் கேட்டது.
பாட்டு டீச்சர் கிளாஸ் ஆரம்பித்து விட்டாள் போல. இவ்வளவு சீக்கிரம். எப்படித்தான் குழந்தைகள் ரெடி ஆகி வருகிறதோ. எட்டிப்பார்த்தேன். டீசெர் இல்லை. குழந்தைகள் மட்டும் பாடிக்கொண்டு இருந்தது. என் வீட்டின் கதவை திறக்கும் போது.
என்ன. நைட் ஷிப்ட்டா? (அடுத்த பிளாக் மாமி)
ஆமாம் மாமி.
வனிதா (என் மனைவி) எப்படி இருக்கா?
நல்ல இருக்கா. (மாமி ஏதோ சொல்ல வருகிறாள். தயங்குகிறாள்)
பாட்டு டீச்சர். வீட்டை பார்த்து விட்டு சொன்னேன்.) என்ன மாமி. சொல்லுங்க.
மாமி. மெதுவாக சொன்னாள். மெசேஜ் அனுப்பறேன் (போனை காட்டினாள்)
சரி மாமி. கதவை திறந்து உள்ளே வந்து மீண்டும் மூடினேன்
மாமிக்கு 50 வயது மேல் இருக்கும். அவாளுக்கே உரித்தான. கலர். வயதாவதை. ஒத்துக்கொள்ளாத மனம். எப்பொழுதும் மேக்கப் ல் இருப்பாள். ஒரே பையன். பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கிறான். தாமதமாக பிறந்தவன். மாமா. பற்றி என்ன சொல்ல. இந்தமாதிரி மாமி கேற்ற மாமா. சம்பாதித்து மாமியிடம் கொடுப்பதை மட்டும் வேலையாக நினைப்பவர். மாமி தான் எல்லா வேலையும் செய்யவேண்டும். குழந்தை வாங்கிக்கொண்டது உட்பட. அப்படித்தானே மாமி ஒருமுறை சொன்னாள்.
“அவரா. நீ வேற. அவர்கிட்ட புள்ள பெத்துக்கறதுக்குள்ள. போதும் போதும்னு ஆய்டுஜு. நானே உள்ள விட்டு அவருக்கு தண்ணி வர வச்சேன்”.
இப்பொழுது நினைத்தாலும். அவள் சொன்னது சிரிப்பு வரும் பெண்கள் ஆபாசமாக பேசுவதை கேட்பது ஒரு கிக். சிரித்துக்கொண்டே படுக்கையில் படுத்தேன்.
டிங். மெசேஜ் சத்தம். மாமி தான்.
ஹாய்.
ஹாய் (நானும் பதில் அனுப்பினேன்)
ஹரிஷ் (அவள் பையன்) பத்தி சொன்னேனே. போட்டோ எடுத்திருக்கேன்.
போட்டோ va வாட்சாப் ல அனுப்புங்க (மெசேஜ் அனுப்பினேன்)
எனக்கு அதெல்லாம் தெரில. நேர்ல வந்து பாருங்க ப்ளீஸ்.
சரி. வரேன். எத்தனை மணிக்கு?
11. 30 வாங்க. அதுக்கு முன்ன நான் மெசேஜ் அனுப்பறேன்.
சரி. பை.
சில நாட்கள் முன்பு மாமி ஒரு நாள் கலங்கி கண்களுடன் என் வீட்டுக்கு வந்தாள்.
என்ன மாமி. என்ன ஆச்சு.
உங்களை நம்பி சொல்லலாமா னு தெரியல.
அதன் வந்துடீங்களே. சொல்லுங்க மாமி.
வந்து. ஹரிஷ் பத்தி. (தயங்கினாள்)
என்ன மாமி. சொல்லுங்க.
நிஜமா. யார்கிட்டயும் சொல்ல மாடீங்களே.
சொல்லமாட்டேன் சொல்லுங்க.
அவனுக்கு யூரின் போறது சின்னதா இருக்கு. அதன் உங்க கிட்ட விசாரிக்கலாம்னு.
எனக்கு சங்கடமாக இருந்தது. ஒரு அம்மா பையனின் பூலை பற்றி பக்கத்து வீடு காரனிடம் பேசுகிறாள். என்ன கொடுமை இது.
எவ்ளோ பெரிசு இருக்கு.
ஆள்காட்டி விரலின் முக்கால்வாசி காட்டினாள்.) இவ்ளோ இருக்கும்.
ஹ்ம்ம். சின்னது தான். சிலர்க்கு அப்படித்தானே இருக்கும்னு படிச்சிருக்கேன் மாமி.
நிஜமாவா? (மாமி கவலையாக கேட்டாள்)
அமாம். இவன் வேற குண்டா இருக்கான் ல. அதனால கூட அப்படி தெரியும்.
டாக்டர் கிட்ட ஏதும் கூட்டி போகணுமா? ௯ மாய் சோபாவில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தாள்)
இப்போ அதெல்லாம் வேணாம் மாமி. அவனுக்கு பப்ளிக் எக்ஸாம் வேற வருது. கல்யாணத்துக்கு முன்ன யோசிக்கலாம்.
ஹ்ம்ம். இப்போதான் எனக்கு கொஞ்சம் மனசு லேசா ஆச்சு. தெரியாம பாட்டு டீச்சர் கிட்ட வேற இத சொல்லிட்டேன். அவ ரொம்ப பயமுறுத்திட்டா.
என்ன சொன்னாங்க.
இந்த வயசுல தான். பசங்க ஓம்பாத மாறுங்க. நீங்க அவனை நல்ல கவனிங்கனு சொன்னா?
அவளே. கல்யாணம் பண்ணிக்காதவ. அவளுக்கு எப்படி இதெல்லாம் தெரியும்.
கல்யாணம் பண்ணலைனா என்ன. (மாமி பூடகமாக சிரித்தாள்)
சரி சரி. எனக்கு எதுக்கு அதெல்லாம். வேணும் நா ஒரு ஐடியா சொல்றேன். செய்ங்க
என்ன. சொல்லுங்க.
எப்போ அவனுடையது. கடைசியா பார்த்தீங்க.
நீத்து கூட பார்த்தேன். நாங்க ரெண்டு பெரும் ஒன்னாதான் படுப்போம். (அடப்பாவி.)
அப்போ மாமா.?
அவர் வேற ரூம்ல படுப்பார். ஹரிஷ் பொறந்ததுல இருந்தே அப்படித்தான்.
அப்போ மேட்டர்லாம்? (சிரித்தேன்)
நீங்க வேற. அது ஒன்னு தான் கொறச்சல். (மாமி சலித்து கொண்டாள்)
அவனுக்கு மூட் வந்தா நிக்குதான் னு பாருங்க. இந்த வயசுல பொண்ணுங்க கிட்ட பேசறது. பலான புக் படிக்கறது. இப்படி எதாவது பன்றானா பாருங்க. முடிஞ்சா அவன் பூலை ஒரு போட்டோ எடுங்க
ஹ்ம்ம் சரி. இனிமே மெசேஜ் அனுப்பறேன். அடிக்கடி வந்தா டீச்சர் தப்பா பேசுவா. (மாமி எழுந்தாள்)
டீச்சர் உங்க பிரண்டு தானே? (கதவை திறந்தேன்)
பிரண்டு கிட்ட தான் ஜாக்கிரதையா இருக்கனும். (மாமி வெளியே போனாள்).
இதோ மாமி மெசேஜ் அனுப்பிவிட்டாள்.
களைப்பில் நான் தூங்கி போனேன்.
போன் மணி அடித்து திரும்பவும் எழுந்தேன். மாமி தான்.
கருத்து எழுதுங்கள்