ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்…. நான் உங்களோட ஆர்த்தி. என்னோட போன கதைல நானும் என்னோட மாமனாரும் எப்படி ஓலு போட்டோம்னு எழுதி இருந்தேன். நிறைய பேரு கமெண்ட் பண்ணி இருந்திங்க. என் கிட்ட பேசணும்னு ரொம்ப பேரு கேட்டீங்க. என்னோட இன்ஸ்டாகிராம் அக்கவுண்ட்ட டெலிட் பண்ணதுக்கு அப்புறம் என்கூட யாரும் பேச முடில.
ஏன்னா ஒரு நாளைக்கு நூறுல இருந்து இருநூறு பேரு மெசேஜ் பண்றீங்க. என் ஒருத்தியால எப்படி அத்தனை பேருக்கு மெசேஜ் பண்ண முடியும். அதான் அந்த அக்கவுண்ட்ட அழிச்சுட்டேன்.
ஆனா நீங்க யாரும் கவலை பட வேண்டிய அவசியம் இல்ல. இப்போ நான் ட்விட்டர்ல இருக்கேன். ஆனா அதுல எல்லாரோலும் எனக்கு மெசேஜ் பண்ண முடியாது. அதனால என்னை மேன்ஷன் பண்ணி ட்வீட் போடுங்க. என்னால முடிஞ்சா அளவுக்கு நான் ரிப்ளை பண்றேன்.
அப்புறம் இன்னொரு மேட்டர். என்னோட டிரைவர் கண்டக்டர் கதைல எல்லாரும் ஒரு கேள்வி கேட்டு இருந்திங்க. கதை ஆரம்பிச்ச இடத்துல புருஷன் பீகார் போய் இருக்கான்னு சொன்ன. கதையோட கடைசில புருஷன் கோயம்புத்தூர் பஸ் ஸ்டேண்டுல வெயிட் பண்றான்னு சொல்லி இருக்கன்னு கேட்டு இருந்திங்க.
அது வேற ஒன்னுமில்லங்க. நான் ஊருக்கு கிளம்பி போன அப்போ என் புருஷன் பீகார்ல தான் இருந்தாரு. அதுக்கு அப்புறம் ரெண்டு நாள் கழிச்சு அவரு கோவைக்கு வந்துட்டாரு. ஆனா நான், ஒரு வாரம் கழிச்சுதான் ஊருக்கு வந்தேன்.
அதனால அவரு என்னைய பிக்கப் பண்ண பஸ் ஸ்டேன்ட் வந்தாரு. இதை எல்லாம் விளக்கமா சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லைன்னு நெனச்சேன். உங்களுக்கு நான் ஓலு வாங்குன விஷயம் தான் முக்கியமா இருக்கும்னு நெனச்சேன். ஆனா நீங்க லாஜிக்தான் முக்கியம்னு நினைக்குறிங்க… சரி எப்படியோ…. உங்க ஆர்த்தி மேல இருந்த சந்தேகம் இப்போ போயிடுச்சா…?
சரி…. இன்னிக்கு கதைக்கு வருவோம். என்னோட மாமனார் கதை போஸ்ட் இந்த தளத்துல பப்ளிஷ் பண்ணதா ட்விட்டர்ல இவங்க ட்வீட் போட்டு இருந்தாங்க. அத பாத்த அப்போவே நான் இந்த experience-அ தான் எழுதனும்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்.
வேலூர் ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல ஒரு நொண்டி பிச்சைக்காரன் கிட்ட நான் ராத்திரி ஒலு வாங்குன அனுபவத்தை இப்போ சொல்ல போறேன். சரி வாங்க. இன்னிக்கு கதைக்கு போவோம்….
அன்னிக்கு ஒருநாள் நான் என்னோட சொந்தக்காரங்க வீட்டுக்கு ஒரு வேலையா போயிருந்தேன். அங்க இருந்து கிளம்பும்போது லேட் பண்ணிட்டேன். அதனால traffic-ல மாட்டிக்கிட்டேன். அதனால காட்பாடி ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல என்னால 11:30 கேரளா எக்ஸ்பிரஸ் ரயில பிடிக்க முடியல.
அடுத்த train குருதேவ் எக்ஸ்பிரஸ் காலைல 5 மணிக்குதான். எனக்கு என்ன பண்ணுரதுன்னே தெரியல. நடுராத்திரி ஆயிடுச்சு. ஸ்டேஷன்ல ஒருத்தனும் இல்ல. எனக்கு வேற ரொம்ப பயமா போச்சு. பக்கத்துல ஒரு போலிஸ் பூத் ஒன்னு இருந்துச்சு. அது பக்கத்துல போய் உக்காந்துக்கிட்டேன்.
எப்படியும் அங்க எந்த ஒரு திருட்டு பயமும் இருக்காதுன்னு தோனுச்சு. மணி 12 ஆச்சு. எனக்கு லேசா தூக்கம் வர ஆரம்பிச்சுது. அதான் போலிஸ் பூத் பக்கத்துல இருக்கோம்னு நானும் என்னோட லக்கேஜ்-ஐ சேர்-கு அடில வெச்சுட்டு ஒரு குட்டி தூக்கம் போட்டேன். ஒரு மணி வரைக்கும் செம்ம தூக்கம்.
லேசா தூக்கம் கலஞ்சுது. எந்திரிச்சு ஸ்டேஷன்ல இருந்த கடிகாரத்தை பாத்தேன். மணி ஒன்றரை ஆகி இருந்துச்சு. சரி தண்ணி குடிக்கலாம்னு கீழ குனிஞ்சு லக்கேஜ்-அ பாத்தேன். அட கடவுளே… அங்க லக்கேஜ் இல்ல. எவனோ திருடிட்டான். அச்சோ…. அதுலதான் என்னோட போன், பர்ஸ், train டிக்கெட் எல்லாமே வெச்சு இருந்தேன். இனி என்ன பண்றது.
எனக்கு இருந்த கொஞ்சநஞ்ச தூக்கமும் ஓடி போய்டுச்சு. பக்கத்துல எதாவது போலிஸ்காரங்க இருக்காங்களான்னு தேடி பாத்தேன். ஒருத்தனும் இல்ல. அங்க இருந்து எந்திரிச்சு ஸ்டேஷன் பிளாட்பாரம் முழுக்க ஓட்டமும் நடையுமா ஓடி பாத்தேன்.
கண்ணுக்கு தெரிஞ்ச வரைக்கும் எவனும் இல்ல. அய்யய்யோ…. என்ன பண்ணுறதுன்னு தெரியல. எவனாச்சும் கண்ணுல பட்டா அவன் கிட்ட போன் வாங்கி வீட்டுக்கு கால் பண்ணி பேசலாம். அதுவும் முடியல. அட்லீஸ்ட் train டிக்கெட் இருந்தாலாவது கோயம்புத்தூர் போய்டலாம்.
இப்போ அதுக்கும் வழி இல்ல. எனக்கு மனசு பக்பக்குன்னு அடிக்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு. அப்போ தூரத்துல யாரோ ஒருத்தர் சேர்ல படுத்து போர்வைய போர்த்தி தூங்கிட்டு இருந்தாங்க. நான் வேக வேகமா ஓடி அவங்க கிட்ட போனேன்.
கிட்ட போய் அவங்கள எழுப்பினேன். அந்த ஆளு போர்வையை விலக்கி என்னை பாத்தான். அப்போதான் எனக்கு அவன் யாருன்னு தெரிஞ்சுது. அவன் ஒரு பிச்சைக்காரன். ஒரு நாற்பது வயசுக்கும் மேல இருக்கும். பல நாளா குளிக்காத மாதிரி இருந்தான். மூஞ்சி முழுக்க பல மாச தாடி நெஞ்சு வரைக்கும் இருந்துச்சு.
பாதி வயசான நரைச்ச சுருட்ட முடி. பல்லு விளக்கி பல நாள் ஆன மாதிரி பல்லு எல்லாம் கறை. பாக்கவே அறுவறுப்பா இருந்தான். எனக்கு அவன் மூஞ்சிய பாத்தாலே கொமட்டிட்டு வந்துடுச்சு. இருந்தாலும் என்ன பண்ணி தொலைக்கிறது. அவன விட்ட இந்த ஸ்டேஷன்ல ஒருத்தனும் இல்ல.
நான் அவன் கிட்ட, பெரிய லக்கேஜ் வெச்சுக்கிட்டு யாராச்சும் இந்த பக்கம் போனாங்கலானு கேட்டேன்.
அதுக்கு அவன், “நீங்க எழுப்பி விட்டதும் இப்போதான்மா எந்திரிச்சு பாக்குறேன். எனக்கு தெரியலம்மா…ன்னு சொன்னான்.
கடைசியா இவனும் கைய விரிசுட்டான். இவனுக்கும் எதுவும் தெரியல. நான் எப்படி ஊருக்கு போறதுன்னு தெரியாம அங்கேயே உக்காந்தேன். தலைல கைய வெச்சுக்கிட்டு என்ன பண்ணுறதுன்னு தெரியாம யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.
அப்போ அந்த பிச்சைக்காரன் என் கிட்ட, என்னம்மா ஆச்சு? உங்க பொருள் எல்லாம் தொலஞ்சு போச்சா? அப்டின்னு கேட்டான்.
அதுக்கு நான் ஆமான்னு தலைய மட்டும் ஆட்டுனேன். அதுக்கு அவன், இப்போ உங்க கிட்ட ஊருக்கு போக கூட காசு இல்லையாம்மா?ன்னு கேட்டான்.
அதுக்கு நான் இல்லன்னு தலைய மட்டும் ஆட்டுனேன். அப்போ அவன் என்கிட்டே வந்து, கவலைபடாதம்மா… நான் பிச்சை எடுத்த காசு ஒரு ஐநூறு ரூபா இருக்கு. அதை வெச்சு உன்னால ஊருக்கு போயிடுவியாம்மா? அப்டின்னு கேட்டான்,
எனக்கு செம்ம ஷாக். இப்படி ஒரு உதவி கிடைக்கும்னு நான் கொஞ்சம் கூட எதிர் பாக்கல. நான் அவனை பாத்தேன். ச்சே… இப்படி அறுவறுப்பா இருக்கானேன்னு நான் கூட இவனை மோசமா நெனச்சுட்டேன். ஆனா இவனுக்குள்ள இப்படி ஒரு நல்ல மனசா அப்படின்னு தோனுச்சு.
நான் அவன் கிட்ட போய் ரொம்ப நன்றிங்க. இந்த உதவிய நான் வாழ்நாள் முழிக்க மறக்க மாட்டேன். இந்த காசு மட்டும் எனக்கு கிடச்சா காலைல 5 மணி train-அ நான் புடிச்சு ஊருக்கு போயடுவேங்க. அப்டின்னு சொன்னேன்.
அதுக்கு அவன், சரி என்கூட வாங்கம்மா… பணத்தை எடுத்து தரேன்னு சொல்லி கூப்பிட்டான். நானும் அவன்கூட போனேன். அப்போதான் நான் அவனை முழுசா பாத்தேன். அவனுக்கு ஒரு கால் இல்ல. முழங்கால் வரைக்கும்தான் இருந்துச்சு. மேல சட்டை போடாம கீழ மட்டும் ஒரு கிழிஞ்சு போன ட்ராயர் போட்டு இருந்தான்.
அதுக்கு மேல தன்னோட போர்வையை எடுத்து போத்திக்கிட்டான். ஒரு கட்டைய எடுத்து ஊனி ஊனி நடந்தான். ச்சே… இவ்ளோ நல்ல மனசு இருக்குற இவனுக்கு ஒரு கால் இல்லையேன்னு ரொம்ப வருத்தமா போச்சு. அவன் கூட நானும் மெதுவா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.
அவன் என்னை ஸ்டேஷனுக்கு வெளில கூட்டிட்டு போனான். அங்க கொஞ்சம் காடு மாதிரி ஒரு இடம். அதுல ஒரு பெரிய அரச மரம். அதுக்கு பின்னாடி கவர்மெண்ட் ஏரி பைப் நெறைய இருந்துச்சு. எல்லாம் பெரிய பெரிய பைப். அதுக்குள்ள ஒரு குடும்பமே குடித்தனம் இருக்கலாம். அதுல ஒரு பைப்புக்குள்ள என்னை கூட்டிட்டு போனான். உள்ள ஓரளவுக்கு தெருளைத் வெளிச்சம் அடிச்சுட்டு இருந்துச்சு.
அதுக்குள்ள அவனோட பொருளெல்லாம் கொஞ்சம் கிடந்துச்சு. உள்ள போனதும் என்னை அந்த பைப்புக்குள்ள ஒரு ஓரமா உக்கார சொன்னான். நானும் உக்காந்தேன். அவன் அங்க இருந்து ஒரு பாதி அழுகின ஆப்பிள் பழத்தை எடுத்து குடுத்து சாப்பிட சொன்னான்.
நானும் அதை வாங்கி சாப்பிட ஆரம்பிச்சேன். அவன் தன்னோட போர்வையை எடுத்து ஒரு ஓரத்துல வெச்சுட்டு ஒவ்வொரு இடமா தேடி தேடி கொஞ்சம் கொஞ்சமா வெச்சு இருந்த பணத்தை எல்லாம் எடுத்தான். அதுக்குள்ள நான் அந்த ஆப்பிள் பழத்தை சாப்பிட்டு முடிச்சேன்.
அவன் என்கிட்டே 600 ரூபா இருக்கும்மா. அப்படின்னு சொன்னான்.
எனக்கு ஆச்சரியமா போச்சு. அப்போ எனக்கு அந்த 600 ரூபா கோடி ரூபா மாதிரி தெரிஞ்சுது.
அவன் என்கிட்டே வந்து, யம்மா…. நான் இந்த காச உனக்கு தரேன். ஆனா அதுக்கு பதிலா எனக்கு என்னம்மா கிடைக்கும்? அப்டின்னு கேட்டான்.
எனக்கு ஒன்னும் புரியல. நான் அவன் கிட்ட, ஊருக்கு போனதும் இந்த காச நான் உணக்கி அனுப்பி வெச்சுடறேன்.. அப்படின்னு சொன்னேன்.
அதுக்கு அவன், எனக்கு விலாசமே இல்ல. எப்படிம்மா அனுப்புவிங்க. அதுவுமில்லாம எனக்கு இந்த காசு திருப்பி கொடுக்க வேணாம்… அப்படின்னு சொன்னான்.
நான் என்ன பண்ணுரதுன்னே தெரியல. அவன் கிட்ட என்ன சொல்லுறதுன்னு தெரியாம முழிச்சேன்.
அப்போ அவன், இந்தா பாரும்மா… நானோ பிச்சைக்காரன். கல்யாணம் ஆகாதவன். எனக்கு எவளும் கிடைக்கவும் மாட்டா. காசு சேத்து வெச்சு ஒரு பிரயோஜனமும் இல்ல. அதனால காலைல 5 மணி train-க்கு போற வரைக்கும் என்கூட படுக்குறியாம்மா? அப்படின்னு கேட்டான்.
அதை கேட்டதும் எனக்கு செம்ம கோவம் வந்துடுச்சு, ஏண்டா பிச்சைக்கார நாயே… நீயே ஒரு நொண்டி… உனக்கு ஓலு சுகம் கேக்குதா? நீயெல்லாம் ஒரு மனுஷனா? அப்படின்னு பொரிஞ்சு தள்ளிட்டேன். அங்க இருந்து கிளம்பலாம்னு எந்திரிச்சேன்.
அப்போ அவன், இந்தா பாரும்மா…. ஒரு விஷயம் நல்லா புரிஞ்சுக்க. இந்த நிலைமைல வெளிய போனா எவனாச்சும் உன்னை கடத்தி கொண்டுபோயி கெடுத்துட்டு கழுத்த அறுத்து போட்டு போயிடுவான். என் கூட இருந்தா பாதுகாப்பா இருப்ப.
உனக்கு காசும் கிடைக்கும். ஊருக்கும் போயிடுவ. உனக்கு வேற வழியும் இல்ல. புரிஞ்சுக்கிட்டு நடந்துக்கம்மா… இதுக்கு மேல நீ யாருன்னு எனக்கும் தெரியாது. நான் யாருன்னு உனக்கும் தெரியாது. மறுபடியும் நாம வாழ்க்கைல பாத்துக்க போறதும் இல்ல. அப்புறம் உனக்கு என்னம்மா? அப்படின்னு கேட்டான்.
எனக்கு ஸ்டேஷன்ல இருக்கும்போதே பயம். இதுல இவன் வேற கழுத்து அறுத்து போட்ருவாங்கன்னு பயமுறுத்தி விட்றான். இவனை விட்டா வேற எவனும் காசும் தர மாட்டான். எனக்கு வேற வழியும் இல்ல. சரி என்ன பண்ணுறது.. இவன் கிட்ட ஓலு வாங்குறதை விட்டா எனக்கு வேற வழியே இல்ல.
அப்படின்னு நீசுட்டு அவனை திரும்பி பாத்தேன். அவன் அதுக்குள்ள அவனோட அந்த கிழிஞ்சு போன ட்ரவுசரை அவுத்து எறிஞ்சுட்டு அவனோட சுன்னிய உருவி விட்டுட்டு இருந்தான்.
ஒரு எட்டு இன்ச் இருக்கும். நல்லா பெரிய சுன்னிதான். ஆனா அவன் சுன்னி ரொம்ப அழுக்கா இருந்துச்சு. எனக்கு அப்படி அவனை பாத்ததும் எனக்கு மூடு வரல. வாந்திதான் வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு. ச்சே… பத்து நாளா குளிக்காம இப்படி அழுக்கு உடம்பா இருக்கானேன்னு தோனுச்சு.
அவன் என்கிட்டே, என்னடி பாக்குற. வந்து ஊம்புடி… அப்படின்னு சொன்னான். எனக்கு செம்ம ஷாக். என்னடா இது… ஒரு பிச்சைக்காரன் என்னை “டி” போட்டு பேசுறான்னு இருந்துச்சு.
எனக்கு அந்த பிச்சைக்காரன் சுன்னிய பாத்தா மூடே வரல. இருந்தாலும் என்ன பண்றது. அவனுக்கு நான் இப்போ ஓலு சுகத்தை குடுத்தாதான் என்னால ஊருக்கு போக முடியும். எப்படியும் எனக்கு மூடு ஏறாது. இன்னிக்கு விதியுற வரைக்கும் எனக்கு சங்கடமான செக்ஸ்தான்.
நொந்துக்கிட்டே அவன்கிட்ட போய் உக்காந்தேன். அவன் கிட்ட போனதும் எனக்கு செம்ம நாத்தம் அடிச்சுது. அவனோட அழுக்கு நாத்தம்… ஐயோ… எப்படிதான் சமாளிக்க போறானோன்னு தெரியல.
அவனி கிட்ட, ரொம்ப நாறுதுடா. தண்ணி இருந்தா உன் சுன்னிய கழுவுடா. அப்புறமா பண்ணலாம்னு சொன்னேன்.
அதுக்கு அவன், தண்ணியெல்லாம் இல்லடி. நீ ஊம்பி சுத்தம் பண்ணுடி. அப்புறமா இந்த நொண்டி பிச்சைக்காரன் சுன்னி இனிக்க ஆரம்பிச்சுடும்னு சொன்னான்.
ஐயோ… எப்படிதான் இந்த வேதனைய சமாளிக்க போறதுன்னே தெரியல. வேற வழி இல்ல. நான் அவனோட சுன்னிய மெதுவா கைல புடிச்சேன். நான் அவன் சுன்னிய தொட்டதும் அவன் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்…. அப்டின்னு இழுத்தான். டக்குன்னு கண்ணை மூடிகிட்டான்.
இதுவரைக்கும் பொம்பள சுகத்தை அனுபவிக்காத சுன்னி. என் கை பட்டதும் அவனால சுகத்தை இப்போவே அனுபவிக்க முடிஞ்சுது. ஆனா எனக்குதான் வேதனையா இருந்துச்சு. அவன் சுன்னிய அப்படியே ஊம்புரதுக்கு எனக்கு பிடிக்கல. அதனால அவன் சுன்னில எச்சிய துப்பினேன்.
அவன் சுன்னி முழுக்க எச்சில துப்பி அவன் சுன்னிய என் ரெண்டு கையிலயும் தேச்சு உருவி விட்டேன். நான் அவன் சுன்னிய துடைச்சு விட்டது அவனுக்கு கையடிச்சு விட்ற மாதிரி இருந்து இருக்கும்போல…. அவன் சுகத்துல ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்… ஹாஆஆ…ன்னு முனகிட்டு இருந்தான்.
அப்போ நான் அவன் கிட்ட, உன்னோட அந்த ட்ரவுசர் எங்கடா? அதை குடு. அதுல உன் சுன்னிய துடைக்கலாம். அப்படின்னு சொன்னேன்.
அப்போ அவன் டக்குன்னு கண்ணை திறந்து என்னை பாத்து முறைச்சான். டக்குன்னு என்னோட மாராப்பை உருவி என் முந்தானைய அவன் சுன்னி மேல போட்டான். உன் முந்தானைல துடைச்சு விடுடி…ன்னு சொன்னான்.
எனக்கு ரொம்ப சங்கடமா போச்சு. நான் அந்த பிச்சைக்காரன் முன்னாடி மலையாள சேச்சி மாதிரி ஜாக்கெட்-ஓட இருந்தேன். என்னோட முந்தானை அவன் சுன்னி மேல கிடந்துச்சு. அவன் மறுபடியும் கண்ணை மூடி தலைய அன்னாந்துக்கிட்டு காலை விரிச்சு வெச்சான். எனக்கு சாகலாம்போல இருந்துச்சு.
நான் என்னோட முந்தானைல அவன் சுன்னிய நல்லா துடைச்சு விட்டேன். இப்போ அவனோட சுன்னி ஓரளவுக்கு சுத்தமா இருந்துச்சு. ஆனா அந்த அழுக்கு எல்லாம் இப்போ என்னோட முந்தானைல இருந்துச்சு. அவனோட சுன்னி நத்தம் என் முந்தானைல. அட கருமமே… அப்படின்னு இருந்துச்சு.
ஊருக்கு போனதும் இந்த சேலைய முதல்ல எரிக்கனும்னு தோனுச்சு. அதுக்கு மேல அந்த புடவை என் உடம்புல இருக்கவே எனக்கு கம்பளி பூச்சி ஊரற மாதிரி இருந்துச்சு. எந்திரிச்சு படபடன்னு என் புடவைய உருவி எறிஞ்சேன். இப்போ ஒரிஜினல் மலையாள சேச்சி மாதிரி பாவாடை ஜாக்கெட்டோட அவன் முன்னாடி உக்காந்தேன். நான் மறுபடியும் அவன் சுன்னிய புடிச்சு குலுக்கி விட ஆரம்பிச்சேன்.
அவன் என்கிட்டே, ஏய், நீ குலுக்கி விட்டதெல்லாம் போதும். சீக்கிரமா வாய்ல வெச்சு சப்புடி..ன்னு சொன்னான்.
600 ரூபாய்க்கு ஒரு பிச்சைக்காரன் சுன்னிய சப்புறதான்னு தோனுச்சு. இருந்தாலும் வேற வழியில்ல. அவன் சுன்னி பக்கத்துல வாய கொண்டு போனேன். அவனோட அழுக்கு நாத்தம்தான் எனக்கு அடிச்சுது. மெதுவா அவனோட சுன்னிய என் வாய்க்குள்ள விட்டேன். எப்போ வேணும்னாலும் வாந்தி எடுத்துடுவேன்னு தோனுச்சு. கொஞ்சம் கூட மூடே இல்லாம அவன் சுன்னிய மெதுவா சப்ப ஆரம்பிச்சேன்.
அவன் என்னோட வாய் குடுத்த சுகத்தை அருமையா அனுபவிச்சான். நான் சர்ப்… சர்ப்… சர்ப்… சர்ப்…ன்னு அவன் சுன்னிய சப்ப சப்ப அவன் அதுக்கு தகுந்த மாதிரி ஹாஆஆ…. ஹாஆஆ…. ஹாஆஆ….ன்னு முனகிட்டு இருந்தான். அவனை ஊம்ப ஊம்ப எனக்கு வாயில எச்சில் ஊறி வாயே நம்பிடுச்சு. அதுல அவன் சுன்னி அழுக்குதான் இருந்துச்சு.
அதை முழுங்க முடியாதுன்னு தோனுச்சு. அப்போ எச்சில கீழ துப்பலாம்னு நினைக்கும்போது டக்குன்னு அவன் என் தலைய புடிச்சுக்கிட்டு சரக்குன்னு அவனோட சுன்னிய வேகமா என் தொண்டைக்குள்ள விட்டான். அதுல எனக்கே தெரியாம அந்த அழுக்கு எச்சில முழுங்கிட்டேன்.
அதை முழுங்கினதும் எனக்கு வாந்தி தொண்டை வரைக்கும் வந்துச்சு. அப்டியே அடக்கிக்கிட்டேன். இருந்தாலும் அவன் என் தலைய விடல. விடாம என் தலைய இறுக்கி புடிச்சுக்கிட்டு வேகமா அவனோட இடுப்ப ஆட்டி ஆட்டி அவன் சுன்னிய என் தொண்டைக்குள்ள விட்டுட்டு இருந்தான்.
அப்போ திடிர்னு அவன் சுன்னில இருந்து கஞ்சி வந்துடுச்சு. என் தொண்டைக்குல்லையே பீச்சி அடிச்சுட்டான். அதையும் முழுங்கி தொலைச்சுட்டேன்.
ச்சே… பிச்சைக்காசு 600 ரூபாய்க்கு ஒரு பிச்சைக்காரனோட சுன்னிய ஊம்பி அவன் கஞ்சிய குடிக்க வேண்டியதா இருக்கே… அவனே என் வாய்க்குள்ள இருந்து அவன் சுன்னிய வெளிய உருவி எடுத்தான். நான் அவன் முன்னாடி தலையெல்லாம் கலஞ்சு போய் ஜாக்கெட் பாவடையோட ஒரு பிச்சைக்கார தேவுடியா மாதிரி உக்காந்து இருந்தேன். அவன் என்னை இறுக்கி கட்டி புடிச்சான்.
அவனோட ஊத்த வாய வெச்சு என் வாய்ல வெச்சு முத்தம் குடுத்து என் உதட்டை சப்பி உறுஞ்சி எடுத்தான். அவனோட ஊத்த வாய் நாத்தம் எனக்கு அதுக்கு மேல வேதனைய குடுத்துச்சு. பிச்சைக்கார நாயி… என் வாய்க்குள்ள அவனோட நாக்கை விட்டு என்னோட நாக்கை நக்கிட்டு இருந்தான். ஐயோ…. என்னால முடியல. அவனோட அழுக்கு உடம்புல இருந்து நாத்தம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா என்னோட உடம்புல பரவிட்டு இருந்துச்சு.
என்னை கட்டி புடிச்சுக்கிட்டே அவனோட வாய என் வாயோட வெச்சு சப்பிக்கிட்டே என்னை படுக்க வெச்சான். அப்படியே ரெண்டு பெரும் உருண்டு உருண்டு புரண்டோம். அந்த இடத்துல இருந்த மண்ணு எல்லாம் என் உடம்பு முழுக்க அப்பிச்சு.
அப்போ நான் அவன்கிட்ட, டேய்… இருடா… நான் என் துணியெல்லாம் அவுத்துட்றேன். எல்லாம் அழுக்கு ஆகுது. காலைல எப்படி இத போட்டுக்கிட்டு போறது..ன்னு சொன்னேன். அவனும் என்னை விட்டன. நான் எந்திரிச்சு என்னோட ஜாக்கெட்டையும் பாவாடையும் அவுத்துட்டு இருந்தேன். அந்த சமயத்துல அவன் என்னோட அவுத்து வீசுன புடவைய எடுத்து விரிச்சு விட்டான். அதுமேல உருண்டு படுத்தான்.
கருத்து எழுதுங்கள்